Zastanówmy się wspólnie co się dzieje::

– gdy architekt jest „używany” do „oznaczania terenu” przez polityków, silnych inwestorów, celebrytów;
– formy oporu architekta wobec zmuszania ekonomicznego, szantażu prawnego i innych form nacisku do naruszania zasad w interesie inwestora;
– postawa moralna i etyczna – z czego wynika, jakie ma konsekwencje osobiste i społeczne;
– architekt i jego zdolność do występowania w roli symbolu, lidera, eksperta. Jaka postawa odbiera architektowi wiarygodność?
– historyczne przykłady oportunizmu i hipokryzji;
– przykłady pozytywne – gdy architekt jest liderem zmiany społecznej;
– co powinna zawierać „klauzula sumienia” architekta i czy (tak jak notariusz) architekt nie ma prawa odmówić zlecenia;
– bojkot konsumencki wobec architektów i inwestorów – jako uderzenie w prestiż i wiarygodność;

Kondycja etyczna architekta:
– Asymetria władzy i zależność ekonomiczna. Na ile architekt w ogóle ma swobodę wyboru? Czy młodzi lub niżsi rangą pracownicy biur mogą sobie pozwolić na odmowę, czy to jedynie luksus pozycji i renomy?
– Architektura jako narzędzie legitymizacji. W jaki sposób dobra architektura może „upiększać” lub normalizować kontrowersyjne źródła kapitału? Czy prestiż architekta bywa wykorzystywany do budowania wizerunku inwestora?
– Granice odpowiedzialności architekta. Gdzie kończy się rola usługodawcy, a zaczyna odpowiedzialność współtwórcy? Czy architekt jest „neutralnym narzędziem”, czy współodpowiada za skutki inwestycji — także moralne?